سنگواره‌های بیابان نفود با دریاچه‌های کهنی پیوند دارند که در دوره‌های میان‌یخچالی مرطوب در پلیستوسن میانی و پسین پدید آمدند و خاستگاه بیشتر جانورانشان آفریقایی است؛ هنگامی که این فیل می‌زیست، منطقه سرسبزتر بود.
در حال بارگذاری…
سنگواره‌های بیابان نفود با دریاچه‌های کهنی پیوند دارند که در دوره‌های میان‌یخچالی مرطوب در پلیستوسن میانی و پسین پدید آمدند و خاستگاه بیشتر جانورانشان آفریقایی است؛ هنگامی که این فیل می‌زیست، منطقه سرسبزتر بود.
مقادیر ایزوتوپ کربن نشان می‌دهد که Palaeoloxodon recki recki از چند نوع زیستگاه استفاده می‌کرد، اما آشکارا به مکان‌هایی که گیاهان C4 در آن‌ها غالب بودند گرایش داشت، که به احتمال زیاد علفزارها بودند.
نسخهٔ تأییدشدهٔ OWNER-REVIEW-20261022T140614109 · آخرین تأیید 22 اکتبر 2026
تبار Palaeoloxodon recki (که با نام Elephas recki نیز شناخته می‌شود) در پلیوسن و پلیستوسن، تبار غالب در میان تبارهای راستهٔ Proboscidea در آفریقا بود.
گونهٔ نیایی Palaeoloxodon recki آفریقا را ترک کرد و حدود ۷۸۰ هزار سال پیش به خاور نزدیک رسید، و این سرده از حدود ۷۵۰ هزار سال پیش در اوراسیا دیده می‌شود.
منابع
محل تیس الغدة آمیزه‌ای از جانوران آفریقایی و اوراسیایی و جانورانی را که احتمالاً بومی بوده‌اند در بر می‌گرفت، از جمله گورخر، اوریکس و خویشاوندی از کفتار خال‌دار، و افزون بر آن نخستین سوابق پلیستوسنی پرندگان در شبه‌جزیرهٔ عربستان مانند شترمرغ.
ایزوتوپ‌های اکسیژن در مینای دندان Palaeoloxodon از کافت عفار (Afar) نشان‌دهندهٔ وابستگی اولیه به منابع آبی پایدار و سپس گسترشی است که منابع موقت را نیز در بر گرفت.
سه دندان از Palaeoloxodon cf. recki recki که در نهشته‌های مرحلهٔ آشولین پسین (Late Acheulean) در منطقهٔ Megenta یافت شدند و به‌صورت پیاپی نمونه‌برداری شدند، تغییرپذیری فصلی محدودی در ایزوتوپ‌های کربن و اکسیژن نشان دادند، حتی در دوره‌ای که اقلیم منطقه ناپایدارتر از معمول بود.