منابع ارزیابی ساختار بدنی اسب در برخی ویژگیهای بدنی میان اسب نر (فحل) و مادیان تمایز میگذارند: سر و فک اسب نر ممکن است پهنتر و ظاهرش نیرومندتر باشد، در حالی که ظاهر مادیان بهطور میانگین با ویژگیهای ظریفتر توصیف می‌شود. اینها گرایشهای ارزیابی نژادی و اثر جنساند، نه قاعدهای مطلق؛ و بسته به نژاد، تغذیه، سن و اختهکردن تفاوت میکنند. نامهای «حصان» و «stallion» به معنای اسب نر، و «حِجْر» و «mare» به معنای اسب ماده، نمایندهٔ چهار گونهٔ جداگانه نیستند.
نسخهٔ تأییدشدهٔ OWNER-REVIEW-20261108T074741068 · آخرین تأیید 8 نوامبر 2026
منابع
اسب عربی: نژادی که قبایل بادیه‌نشین بیش از دو هزار سال در بیابان‌های شبه‌جزیره عربستان پرورش دادند و همه‌ی اسب‌های عربی امروزی از آن تبار می‌برند. از جمعیت‌های شناخته‌شده‌ی آن: اسب‌های «صحرایی» در عربستان سعودی، امارات و بحرین، اسب‌های مصری اصیل، و لهستانی. گونه‌ی کلاسیک آن سری با نیم‌رخ مقعر، چشمانی از هم دور و دمی برافراشته دارد.
حمدانی (Hamdani) یک دودمان مادری از اسب‌های عرب اصیل است. مقاله‌ای سعودی در سال 2023، یک اسب حمدانی را که از مزرعه‌ای خصوصی در جده نمونه‌برداری شده بود بررسی کرد و دریافت که ژنوم میتوکندریایی آن با حدبانی (Hadban) جایگزینی‌های نوکلئوتیدی مشترک دارد و درخت تبارزایشی نیز خویشاوندی نزدیکی میان آن‌ها نشان می‌دهد.
شاگیا عربی (Shagya Arabian) جمعیتی از اسب‌های عرب است که گمان می‌رود از یک نریان سوری تبار گرفته باشد. یک پژوهش میتوکندریایی، دودمان‌های مادری مشترکی میان این جمعیت و اسب‌های سوری نشان می‌دهد که حاکی از سهم مادری سوری یا جریان ژنی اخیر است.
عرب سوری (Syrian Arabian) جمعیتی بومی از اسب‌های عرب است که در چارچوب یک پژوهش میتوکندریایی در سوریه نمونه‌برداری شد. این جمعیت در میان جمعیت‌های همان پژوهش بیشترین تنوع دودمان‌های مادری را داشت: افراد آن در هشت کلاد درخت تبارزایشی و در 12 مورد از 18 هاپلوگروه عمدهٔ شناخته‌شدهٔ اسب جای گرفتند.
منابع
اسب اهلی جانوری از خانواده اسبیان با گردنی دراز، یال و دمی با موهای بلند، و اندام‌های دراز است که هر کدام به یک سم اصلی ختم می‌شود. نژادها و افراد آن در رنگ و طول مو و در نسبت‌های سر، سینه و اندام‌ها با هم تفاوت دارند، و کره اسب در حال رشد از نظر نسبت‌ها با اسب بالغ فرق دارد.
