نسخهٔ تأییدشدهٔ OWNER-REVIEW-20261108T074741068 · آخرین تأیید 8 نوامبر 2026
نام‌هایی از سنت مردمی، جدا از نام‌های علمی.
گسترهی طبیعی اسب را پراکنش آن در اواخر عصر یخبندان، 9500 تا 15000 سال پیش، میدانند، هنگامی که اسبهای وحشی از شمال آفریقا در سراسر اروپا و به سوی شرق تا چین و مغولستان، و تا آمریکای شمالی گسترده بودند. اسبهای وحشی در آمریکای شمالی 8000 تا 10000 سال پیش منقرض شدند، و سپس اسبهای اهلی همراه با استعمار اروپایی دوباره به آنجا آورده شدند.
بادیهنشینان اسبهای عربی اصیل را در «ارسان»هایی که از راه مادران به ارث میرسند و «مرابط»های فرعی رده‌بندی کردند؛ از مشهورترین ارسانها: کحیلان، صقلاوی، عبیان، حمدانی، هدبان و دهمان. اما پژوهشهای ژنتیکی بر روی دیانای میتوکندریایی، تفاوتهای آشکاری که این ارسانها را در اسبهای صحرایی و مصری از هم جدا کند، نیافتند.
منابع
