موآی بوته‌زار کوچک

موای بیشه به اندازهٔ بوقلمون و سبک‌اندام بود، با سری گرد، منقاری کوتاه و گرد و پاهایی نسبتاً باریک.

یک ژنوم پیش‌نویس از موآی بیشه که از DNA باستانی استخراج شده، به مجموعه‌ای از اپسین‌های حساس به پرتو فرابنفش اشاره دارد و نشان می‌دهد که بی‌بالی آن احتمالاً ناشی از از دست رفتن ژن‌ها نیست.