Arap (Suriye) devekuşunun eski yayılış alanı Ürdün, Filistin, Suriye'nin güneyi, Irak'ın güneybatısı ve Suudi Arabistan'ın kuzeybatısını, belki de Sina'yı kapsıyordu; Suriye'de Fırat'ın batısında Meyadin ve Ebu Kemal yörelerinde bulunuyordu. Suriye'de ve Arap Yarımadası'nda soyu 1966 civarında, son güvenilir kayda göre belki daha önce, 1939'dan beri tükenmiştir; Umman'da ise devekuşunun soyu 1930 civarında tükenmiştir.
Onaylı sürüm OWNER-REVIEW-20261028T182608328 · son onay 28 Ekim 2026
Arap devekuşu ile Kuzey Afrika devekuşu arasında ortak bir genetik soyun bulunması, yakın evrimsel geçmişte aralarında gen alışverişinin mümkün olmuş olabileceğine, bunun da büyük olasılıkla Mısır'dan Sina üzerinden güney Levant'a uzanan kara geçidi yoluyla gerçekleştiğine işaret eder.
Arap devekuşunun DNA analizi, onun Kuzey Afrika devekuşuna (S. c. camelus) genetik olarak yakın olduğunu göstermiştir; bu nedenle yaşayan bu alt tür, onun yaşadığı bölgelere biyolojik bir ikame olarak salınmaktadır; ancak bu alt tür Arap devekuşunun kendisi değildir.
Smithsonian kaynağı, Arap devekuşunun 1960'larda yok olduğunu belirtir. OSME'nin 2024 listesi 1966 civarında bir tahmin verir; ayrıca son güvenilir kayıt olarak kabul ettiği 1939'dan itibaren yok olmuş olabileceği ihtimalini de belirtir.
OSME'nin 2024 listesi, Arap devekuşuna en yakın alt tür olarak Kuzey Afrika kırmızı boyunlu devekuşunun Suudi Arabistan'a yeniden kazandırıldığını aktarır ve bu çalışmanın Riyad'ın yaklaşık 575 km kuzeybatısındaki İmam Türki bin Abdullah Kraliyet Koruma Alanı'nda yoğunlaştığını, burada 12 yumurta ve 3 yavru içeren bir yuva bulunduğunu belirtir. Kaynak, yuva kaydının 2024'te mi yoksa 2023'te mi olduğunu kesinleştirmez.
Smithsonian kaynağı, Arap devekuşunun 1960'larda neslinin tükendiğini belirtir ve Kuzey Afrika devekuşunu kritik derecede tehlike altında olarak tanımlar; bu, kaynağın yaşayan bu alttüre ilişkin tanımıdır.
