شاهین محیط‌های باز مانند چراگاه‌ها، توندرا و علفزارها را ترجیح می‌دهد و روی صخره‌ها و در شکاف‌های آن‌ها آشیانه می‌سازد. به‌تازگی ساکن شدن در شهرها را آغاز کرده است، زیرا ساختمان‌های بلند برای آشیانه‌سازی‌اش مناسب‌اند و کبوتر، که طعمه‌ی اوست، در آن‌ها فراوان است.
منابع
شاهین در سراسر جهان به‌جز جنگل‌های بارانی و مناطق سرد و خشک قطب شمال یافت می‌شود و از گسترده‌ترین مهره‌داران خشکی‌زی جهان است. شمالی‌ترین جمعیت‌هایش در توندرای آلاسکا (ایالات متحده) و کانادا زادآوری می‌کنند و به مرکز آرژانتین و شیلی کوچ می‌کنند، در حالی که بیشتر جمعیت‌های جنوب پالئارکتیک و جزیره‌ها بومی‌اند و کوچ نمی‌کنند.
نسخهٔ تأییدشدهٔ OWNER-REVIEW-20261108T152938372 · آخرین تأیید 8 نوامبر 2026
شاهین در شش منطقهٔ جغرافیای زیستی بومی شمرده می‌شود: نوشمالگان (نئارکتیک)، دیرینه‌شمالگان (پالئارکتیک)، شرقی، اتیوپیایی (آفریقای گرمسیری)، نوگرمسیری (نئوتروپیک) و استرالیایی. کوچ‌های دوربرد آن میان زیستگاه‌های زادآوری و زمستان‌گذرانی اغلب در امتداد کرانه‌های دریا، ساحل‌های دراز دریاچه‌ها، جزایر سدی و رشته‌کوه‌ها یا بر فراز دریا انجام می‌شود؛ شمالی‌ترین جمعیت‌های آن در توندرای آلاسکا و کانادا زادآوری می‌کنند و تا مرکز آرژانتین و شیلی کوچ می‌کنند.
منابع
شاهین بحری به‌دلیل جایگاهش در رأس زنجیرهٔ غذایی آسیب دید: آفت‌کش‌های آلی کلردار (DDT و دیلدرین) در بافت‌هایش انباشته می‌شوند و پوستهٔ تخم‌ها را نازک می‌کنند، به‌طوری‌که به‌آسانی می‌شکنند. جمعیت آن در میانهٔ قرن بیستم به‌شدت کاهش یافت و همهٔ جفت‌های زادآور در شرق ایالات متحده ناپدید شدند. سپس با تکثیر در اسارت و معرفی مجدد، همراه با محدودیت استفاده از آفت‌کش‌ها، جمعیت آن بهبود یافت.
منابع
