در حال بارگذاری…
کوکیهای ضروری سایت را فعال نگه میدارند. سنجش اختیاری میتواند این مرورگر را تا 180 روز شناسایی کند؛ انتخاب با شماست. سیاست حریم خصوصی

الهامگرفته از داستانی واقعی. برخی شخصیتها، موقعیتها، گفتوگوها و ترتیب زمانی رویدادها برای روایت داستان بازآفرینی یا با هم ترکیب شدهاند.
در وقت استراحت ظهر، احمد کنار در سالن ورزش ایستاده بود و پیش از بازگشت به روز طولانیاش نفس تازه میکرد.
هوای خنک صورتش را لمس میکرد و بوی عرق و صابون در راهرو به هم آمیخته بود.
چند دقیقه میخواست آرام بگیرد، پیش از آنکه با باقی روز روبهرو شود.
کار را پنج صبح شروع کرده بود و تا پنج عصر میماند؛ روزی که راهش را خوب میشناخت، هرچند به سنگینیاش عادت نکرده بود.
ساعتها در ذهنش مثل درهای پیاپی بودند؛ یکی را باز میکرد و به بعدی میرفت.
نمیدانست کدامشان فرصتی برای فکر کردن به پروژه باقی میگذارد.
روی نیمکتی نزدیک، کیفش کنار بطری آب بود. در استراحت جایی برای کار طولانی نبود.
صورتش را شست، بعد دستهایش را با حولهٔ کوچکی خشک کرد.
بدنش کمی آرام گرفت، اما ذهنش هنوز چیزهای منتظر را میشمرد.
آب از چانه به سینهاش چکید؛ با گوشهٔ حوله پاکش کرد و روبهروی آینه نفس عمیقتری کشید.
روی نیمکت کنار کیف و بطری نشست و پیامی را باز کرد که برای بعد از ورزش گذاشته بود. همسرش نوشته بود: «پیادهروی امشب سر جاشه؟» ساعت را دید و دوباره سؤال را خواند.

فقط پیادهروی را فراموش نکرده بود. همان عصر را به کاری در NAKTASHIF هم داده بود و به خودش قول داده بود زیاد طول نمیکشد. وقتی بله گفته بود، دو قول را کنار هم نگذاشته بود.
نوشت: «حتماً میریم.» انگشتش بالای ارسال ماند. جمله آسان بود، آسانتر از نگاه دوباره به چیزی که در خانه منتظرش بود. «حتماً» را پاک کرد و لحظهای تلفن را روی کیف گذاشت.
زنگ پایان استراحت خورد. بند کفش را سفت کرد و حوله را در کیف گذاشت.
در آینه، صورتش از درونش آرامتر بود. لبخند کوچکی زد، مثل وقتهایی که نمیخواهد خستگی را توضیح بدهد.
به کار برگشت. ساعتها از مسئولیتی به مسئولیت دیگر گذشتند تا روز فقط یک صدا داشت: چیزی را که شروع کردهای تمام کن.
پیش از ترک کار نوشت که در خانه با او حرف میزند. جواب خودش را دوست نداشت؛ انگار حتی جواب را هم عقب میانداخت. تلفن را بست و در سرش یک ساعت بود که جابهجا میشد و بیشتر نمیشد.
خستگی در شانههایش پیدا بود. نگرانی کمتر دیده میشد و حملش سختتر بود.
در خانه را باز کرد و صدای حلا را از داخل شنید. خندهاش پیش از قدمهای او به نشیمن رسید.
کفشها را درآورد و کیف را کنار گذاشت. نزدیک حلا روی زمین نشست؛ اسباببازی کوچکی بالا گرفته و منتظر همراهیاش بود. لحظهای شوقش را تماشا کرد و کوشید روز کاری را پشت شانههایش جا بگذارد، بعد دست بهطرف اسباببازی برد.
خانه گرم بود و بوی شام میداد. روی میز یک لیوان آب و بشقاب منتظرش بودند و در سینهاش روزی که هنوز تمام نشده بود.
همسرش از آشپزخانه آمد و دید هنوز کف دستهایش را به هم فشار میدهد، انگار چیز نادیدنیای در دست دارد.
همسرش به غذا اشاره کرد و گفت: «تا سرد نشده بخور. من بعد شام میرم قدم بزنم، امروز لازم داشتم.» منتظر راهحل او نبود؛ داشت کفشهایش را کنار در میگذاشت.
پشت میز نشست. احمد به کفشها نگاه کرد، بعد به کیفی که باز نکرده بود. با این فکر آمده بود که وقت بیشتری بخواهد، اما دید همسرش هم وقت خودش را برنامهریزی کرده است. صندلی را جلو کشید و نشست.
شروع به خوردن کرد. لقمهٔ اول کندتر از همیشه بود، انگار تنش تازه یادش آمده بود مدت زیادی ننشسته است. چنگال را گذاشت، دستش را با دستمال پاک کرد و بیعجله به غذا برگشت.
گفت: «قرار بود امشب یه کاری رو تموم کنم. وقتی گفتیم قدم بزنیم، فکر کردم به هر دو میرسم.» همسرش یک ابرو بالا برد: «منم فکر کردم قرار گذاشتیم، نه اینکه من قرار ذخیرهام.»
میخواست بگوید اینطور نیست، اما پیامش در سالن یادش آمد. پیش از آنکه بداند چطور به بلهٔ قبلی وفا کند، بلهٔ تازهای نوشته بود. چنگال را در بشقاب تکان داد، بعد کنار گذاشت.
«حق با توئه. یه وقت رو دو بار قول دادم.» پشتش شرح روز طولانیاش را نیاورد؛ همسرش میدانست کی میرود و کی برمیگردد. ساعتی که کم داشت برای او ناشناخته نبود.
هزینههای پروژه مدتی بود فشار میآوردند. پس از عقب انداختن افزودهها فکر کرده بود همهٔ بار سبک شده است. اما چیزهایی که نگه داشته بود هم حضور میخواستند؛ دیگر نمیتوانست بهایشان را با ساعتهای ناموجود بدهد.
گفت: «میتونم کار رو بذارم و باهات بیام.» همسرش به غذای نیمهخورده نگاه کرد. «میخوام قدم بزنم. نمیخوام تو رو بکشم که هر دو قدم فکر کنی کی برمیگردی.»
پاسخش تند نبود، اما به جایی خورد که احمد ندیده بود. پای میز آمده بود و فکر میکرد مشکل فقط شلوغی برنامه است. در قول چیز دیگری بود که جایی برایش نگذاشته بود.
اسباببازی حلا کنار پایش سر خورد. بیآنکه بهانهای برای بریدن حرف کند، به دسترسش برگرداند و از همسرش پرسید: «امشب از من چی میخوای؟ چیزی بگو که واقعاً بتونم انجام بدم.»
«بذار وقتی برمیگردم، شام هنوز همینجا نباشه.» دست به بشقاب کوچک خالی برد، اما دست احمد زودتر رسید. «این با من.» بشقاب را لبهٔ میز گذاشت و بینگاه به کیفش غذا را تمام کرد.
وقتی تمام کردند، ظرفها را جمع کرد. بشقابی را که در دست همسرش بود گرفت؛ همسرش لحظهای نگهش داشت. «این جای پیادهروی رو نمیگیره.» گفت: «میدونم.» همسرش رها کرد و رفت آماده شود.
در آشپزخانه دید کار را مثل همهچیز تقسیم میکند: از این شروع کند و بعد سراغ آن برود. شیر را باز گذاشت و بشقاب دیگری برداشت، بعد برگشت و بستش و به عجلهاش حتی در شستن ظرفها خندید.
همسرش از دم در صدا زد: «برای لکهٔ قابلمه هم پرونده باز نکن.» قابلمه را جلوی نور گرفت و گفت: «پروندهٔ قدیمیه.» خندهاش را شنید و بعد صدای بسته شدن در را.
با حلا در خانه ماند و نزدیک او تا جایی که میتوانست کار را تمام کرد. میان دو بشقاب کارش را باز نکرد و نخواست ثابت کند میتواند همهچیز را همزمان انجام بدهد. زمین، جایی که آب ریخته بود، به دستمال نیاز داشت؛ از همانجا شروع کرد.
به میز برگشت و لیوان آبش را همانطور دید. برداشت و دوباره گذاشت. میدانست کار عقبمانده را وقتی نوبتش شد چگونه شروع کند، اما حالا دری کوچک برایش باز نکرد که بعد همهٔ عصر را بگیرد.
وقتی همسرش برگشت، کنار میز خلوتتر ایستاد؛ بشقاب احمد و لیوان آب لبهاش مانده بودند. پرسید: «قابلمه مجرم بود؟» جواب داد: «با وثیقه آزاد شد.» همسرش نشست تا نفس تازه کند و احمد همان لیوان را جلو داد.
دستش را نزدیک دست او گذاشت. همان لحظه برای زمان تازهای قرار نگذاشتند.

توافق هنوز کاملاً انجام نشده بود؛ بشقابش لبهٔ میز مانده بود. صبر کرد همسرش نفس تازه کند، بعد آن را به آشپزخانه برد و پیش او برگشت.
و در آشپزخانه، قابلمهای برای احمد مانده بود که باید بیشتر خیس میخورد.