
Gerçek bir hikâyeden esinlenilmiştir. Bazı karakterler, durumlar, diyaloglar ve olayların zaman sırası, anlatım amacıyla yeniden kurgulanmış veya birleştirilmiştir.
Öğle arasında Ahmad spor salonunun kapısında duruyor, uzun gününe dönmeden önce nefesini topluyordu.
Serin hava yüzüne değiyor, koridorda ter ve sabun kokusu birbirine karışıyordu.
Günün kalanıyla yüzleşmeden önce birkaç dakika durulmak istiyordu.
Sabah beşte işe başlamıştı, akşam beşe kadar kalacaktı; iyi bildiği, ama ağırlığına hiç alışamadığı bir gündü.
Saatler zihninde bir dizi kapı gibi sıralanıyordu: birini açıyor, sonra öbürüne geçiyordu.
Varsa hangisinin projeyi düşünmek için ona yer bırakacağını bilmiyordu.
Çantası yakındaki bir bankta, su şişesinin yanındaydı. Arada uzun bir şeye yer yoktu.
Yüzünü yıkadı, sonra ellerini küçük bir havluyla kuruladı.
Bedeni biraz rahatladı, ama aklı bekleyenleri saymayı sürdürüyordu.
Çenesinden göğsüne su damladı. Havluyla silip aynanın karşısında daha derin bir nefes aldı.
Çantasının ve su şişesinin yanındaki banka oturup antrenmandan sonraya bıraktığı mesajı açtı. Karısı, “Bu akşam hâlâ yürüyor muyuz?” yazmıştı. Saate bakıp yeniden okudu.

Unuttuğu yalnızca yürüyüş değildi. Aynı akşamı, uzun sürmeyeceğine kendini ikna ederek NAKTASHIF için bir işe de vermişti. Evet derken iki sözü yan yana koymamıştı.
“Elbette gideriz,” yazdı. Parmağı gönderin üzerinde kaldı. O cümle, evde kendisini bekleyene bakmaktan daha kolaydı. “Elbette”yi silip telefonu çantasına bıraktı.
Aranın bittiğini bildiren zil çaldı. Ayakkabı bağlarını sıkıp havluyu çantasına koydu.
Aynada yüzü, hissettiğinden daha sakin görünüyordu. Yorgunluğunu anlatmak istemediğinde yaptığı gibi hafifçe gülümsedi.
İşe döndü. Saatler bir sorumluluktan diğerine geçti; sonunda günün tek bir sesi var gibiydi: devam et.
İşten çıkmadan, evde konuşacaklarını yazdı. Kendi cevabından hoşlanmadı; sanki bir cevabı bile erteliyordu. Telefonu kapattı. Bir saat zihninde büyümeden yer değiştirip duruyordu.
Yorgunluk omuzlarından belli oluyordu. Endişeyi görmek de taşımak da daha zordu.
Kapıyı açıp içeride Hala'yı duydu. Kızının gülüşü salona adımlarından önce ulaştı.
Ayakkabılarını çıkarıp çantasını kenara koydu. Küçük bir oyuncak kaldırarak katılmasını bekleyen kızının yanına, yere oturdu. Bir an heyecanını izledi; iş gününü geride bırakmaya çalıştı, sonra oyuncağa uzandı.
Ev sıcaktı, havada yemek kokusu vardı. Masada bir bardak su ve tabak bekliyordu; onun içindeyse gün tam bitmemişti.
Karısı mutfaktan geldi; sanki görünmeyen bir şeyi tutuyormuş gibi avuçlarını hâlâ birbirine bastırdığını fark etti.
Karısı yemeği gösterdi. “Soğumadan ye. Yemekten sonra yürüyüşe çıkacağım. Bugün buna ihtiyacım vardı.” Ayakkabılarını kapının yanına koyuyordu; onun bir şey çözmesini beklemiyordu.
Yemek için oturdu. Ahmad ayakkabılardan açılmamış çantasına baktı. Fazladan vakit istemeye hazır gelmiş, karısının da kendi zamanı için planları olduğunu görmüştü. Sandalyesini yaklaştırıp yerleşti.
Yemeye başladı. İlk lokma alışıldığından yavaştı; sanki bedeni ne kadar zamandır oturmadığını birden hatırlamıştı. Çatalı bıraktı, elini peçeteyle sildi, sonra acele etmeden yemeğine döndü.
“Bu akşam bir şey bitirecektim. Yürümeyi konuştuğumuzda ikisini de yaparım sandım.” Karısı tek kaşını kaldırdı. “Ben bir planımız var sanmıştım, yedek bir randevu olduğumu değil.”
Öyle olmadığını söylemek istedi, ama spor salonundaki mesajını hatırladı. İlk eveti nasıl tutacağını bilmeden bir evet daha yazmıştı. Çatalını oynatıp sonra bıraktı.
“Haklısın. Aynı zaman için iki ayrı söz verdim.” Ardından uzun gününü anlatmadı. Karısı ne zaman çıkıp döndüğünü biliyordu. Eksik saat onun için gizem değildi.
Projenin masrafları bir süredir üstüne ağırlık yapıyordu. Eklemeleri erteleyince bütün yükün hafiflediğini sanmıştı. Ama koruduğu işler de onun orada olmasını istiyordu. Var olmayan saatlerle ödeme yapamazdı.
“Bırakıp seninle gelebilirim.” Karısı henüz bitirmediği yemeğe baktı. “Ben yürümek istiyorum. Geri dönene kadar adım sayacağın bir yürüyüşe seni sürüklemek istemiyorum.”
Sert değildi, ama gözden kaçırdığı bir yere dokundu. Masaya yalnızca dolu bir programı düşünerek gelmişti. Verdiği söz, yer açmadığı başka bir şeyi de içeriyordu.
Hala'nın oyuncağı ayağının yanından kaydı. Konuşmayı kesmek için kullanmadan, kızının erişebileceği yere geri koydu. “Bu akşam benden ne bekliyorsun? Gerçekten yapabileceğim bir şey.”
“Döndüğümde yemeği hâlâ masada bulmayayım.” Karısı boş bir yan tabağa uzandı, ama Ahmad önce davrandı. “Bunu ben yaparım.” Tabağı kenara koydu; çantasına bakmadan yemeğini bitirdi.
Yemekten sonra tabakları topladı. Karısının tuttuğu birini aldı; karısı bir an bırakmadı. “Bu, yürüyüşün yerine geçmiyor.” “Biliyorum.” Karısı bırakıp hazırlanmaya gitti.
Mutfakta her şeyi böldüğü gibi işi de parçalara ayırmaya başladı. Başka tabak almaya giderken musluğu açık bıraktı, sonra kapatmaya döndü; bulaşıkta bile acele edebilmesine güldü.
Karısı kapıdan seslendi: “O tencerenin lekesine soruşturma açma.” Ahmad tencereyi ışığa tuttu. “Eski bir dosya.” Karısının gülüşünü, sonra kapının kapanışını duydu.
Hala'yla evde kaldı; yapabildiklerini bitirirken kızının yakınındaydı. Tabakların arasında işini açmadı, her şeyi aynı anda yapabildiğini kanıtlamaya çalışmadı. Yere su dökülmüştü; önce onu sildi.
Masaya döndüğünde su bardağını bıraktığı yerde buldu. Kaldırıp yeniden koydu. Sırası geldiğinde bekleyen işe nasıl başlayacağını biliyordu, ama akşamı yutacak küçük bir kapı açmadı.
Karısı dönünce daha az kalabalık masanın yanında durdu; onun tabağıyla su bardağı kenarda kalmıştı. “Tencere suçlu muydu?” “Kefaletle serbest.” Karısı nefesini toplamak için oturdu. Ahmad aynı bardağı ona doğru itti.
Karısı elini onun elinin yanına koydu. O anda yeni bir zaman ayarlamaya çalışmadılar.

Anlaşma tam yerine gelmemişti; tabağı hâlâ kenarda bekliyordu. Karısı nefesini toplayana kadar bıraktı, sonra mutfağa götürüp yanına döndü.
Mutfakta bir tencerenin daha uzun ıslanması gerekiyordu.