در حال بارگذاری…
کوکیهای ضروری سایت را فعال نگه میدارند. سنجش اختیاری میتواند این مرورگر را تا 180 روز شناسایی کند؛ انتخاب با شماست. سیاست حریم خصوصی

الهامگرفته از داستانی واقعی. برخی شخصیتها، موقعیتها، گفتوگوها و ترتیب زمانی رویدادها برای روایت داستان بازآفرینی یا با هم ترکیب شدهاند.
احمد گوشهٔ نقشه را با فنجانی خالی نگه داشته بود؛ هربار دستهایش را دور میکرد، لبهها از میز بلند میشدند.
در ویلای کوچکشان در دمام، چیزی در اتاق نشان نمیداد که سفر شروع شده است؛ نه کیفی در راهرو، نه چرخی در حرکت، نه دری که پشت سرشان بسته شود.
به خودش میگفت این شب آماده شدن است.
جلویش نقشه بود و دفتر میدانی و ابزارهای آشنای کاوش: دوربین، کیف ایمنی و جای فراوان برای یادداشتهایی که هنوز ننوشته بود.
نمیخواست چیزی را از یاد ببرد.
ژاپن در پایان این آماده شدنها منتظرشان بود، اما نمیخواست بیفکر تصمیم بگیرد آنجا چه کنند.
بعد از صفحهٔ زمانبندی که قبلاً آماده کرده بود، صفحهٔ تازهای در دفتر باز کرد.
خط کوتاهی کشید و مکث کرد. خط زیادی مرتب بود، انگار از او میخواست باقی صفحه را هم پر کند.
از وقتی تدارک را شروع کرده بود، برای هر چیز زمانی احتمالی تعیین شده بود و برای هر احتمال خانهای.
میخواست سفر برای خانوادهاش آسان باشد و جزئیات مهم در دسترس بمانند.
اما صفحهٔ زمانبندی هنوز شبیه سفر نبود. شبیه کار دیگری بود، طولانی و دقیق، که منتظر بود او ثابت کند میتواند همهچیز را پیشبینی کند.
ابزارها را کنار نقشه چید؛ کیف کنار صندلیاش باز بود. دوربین را کنار برد و دفتر را وسط گذاشت، انگار نزدیک بودن به دستش کمک میکرد ایدهها سر به راه شوند.
کیف ایمنی را با دقت بررسی کرد و سر جایش گذاشت. آن بخش آزارش نمیداد؛ چیزهایی که هدف روشنی داشتند از سؤالهای شاخهشاخه آسانتر بودند.
صدای همسرش از آشپزخانه رسید: «توی کیف برای ما جا میذاری، یا وسایلمون رو توی نقشه ببریم؟» سر بلند کرد و دید ابزارهایش روی میز جلوی کیف پخش شده و کنارش برای وسایل او جایی نگذاشته است.
گفت: «هنوز نچیدم.» جواب داد: «میدونم. واسه همین قبل از چیدنت میپرسم.» لباسهای تاشده را سر دیگر میز گذاشت. احمد جا باز کرد و توافق کردند چه فضایی در کیف برای وسایل او بماند.
لباس خانهٔ راحتی پوشیده بود و حجاب داشت. نقشه و دفتر را نگاه کرد، بعد احمد را.
پرسید: «به جایی رسیدی؟» قلم را بالا آورد و دوباره بالای صفحه پایین برد، انگار پاسخ پیش از گفته شدن باید نوشته میشد.
گفت: «سعی میکنم از همین الان همهچیز روشن باشه.» دست برد نقشه را صاف کند، فنجان کمی سر خورد و گوشهٔ کاغذ دوباره بلند شد.
حلا با قدمهای کوتاه وارد اتاق شد. احمد اشاره کرد کنار او بایستد، دور از ابزارها. همسرش صندلی را نزدیک کشید و انتهای میز نشست، در دسترس دختر کوچولو.

حلا به دوربین اشاره کرد: «بابا، این چیه؟» احمد آن را بالا آورد تا سرش را نشان بدهد و بند را از دستهای او دور نگه داشت. این ابزارها برای او اسمهایی نبودند که همه از پیش بدانند.
لبخند زد و گفت: «با این نگاه میکنیم. چیزایی آماده کردم که کمک کنن حواسمون باشه و چیزی رو که میبینیم بنویسیم.» بعد آن را به میز برگرداند و با دست دیگر لبهٔ دفتر باز را نگه داشت.
حلا به دوربین خیره شد، بعد انگشتش را به صفحه برد. احمد دفتر را نزدیک کرد، بیآنکه ابزارها را در دسترس او بگذارد.
انگشتهایش روی تای نقشه رفتند، بعد ایستادند، وقتی حلا دست به جای خالی میان خطها برد. ابزارها را کنار خود نگه داشت و نقشه میان آنها و دفتر باز بود.
حلا به جای خالی نزدیک لبهٔ نقشه خم شد و گفت: «اینجا؟» قلم احمد بالای صفحه ایستاد. نامی برای آن نقطه نداشت؛ انگشتش را دنبال کرد، بعد گفت: «اینو فعلاً میذاریم بمونه.»
شروع کرد ابزارها را در کیف جمع کند و نقشه و دفتر را تا آخر جلویش گذاشت. میدانست هر تکه را چرا آورده، اما این نمیگفت همه چگونه کنار هم جا میگیرند. لبهای را با کف دست فشار داد و با رها کردن، دوباره بلند شد.
همسرش گفت: «قبل از اینکه بگی تموم شد، امتحان کن بلندش کنی.» از دسته بلندش کرد و بهطرف در اتاق رفت. کنارش به صندلی خورد؛ جایش را عوض کرد و پیش از رسیدن به در برگشت.
«دفتر یادم رفت.» هنوز روی میز باز بود. همسرش خندید و دوربین را نشان داد: «این چی؟» گفت: «این داره آماده شدنمون رو تماشا میکنه.» آن را پیش خود آورد و دوباره سعی کرد وسایل را بچیند.
این بار برای همهچیز جا پیدا کرد، اما دفتر زیر چیزهایی نشست که نمیخواست هربار بیرون بیاورد. دست به آن برد و پیش از آن دو تکه بیرون آورد. به همسرش نگاه کرد؛ دستها را بالا آورد، انگار چیزی نگفته بود.
میخواست دوباره آزمایش کند و ثابت کند چیدمان تازه کار میکند. حلا از دفتر به کیف باز نگاه میکرد و هربار پدر چیزی را که تازه گذاشته بود بیرون میآورد، میخندید. احمد گفت: «سفر نیست، اسبابکشیه.»
همسرش لباسها را از سر میز به فضای توافقشدهٔ کیف برد. احمد کیف ایمنی را نزدیک دهانه محکم کرد و خواست دفتر را کنارش بگذارد، اما سر دوربین به همان جا سر خورد. دستش دوباره ایستاد.
همهچیز را به میز برگرداند و این بار دفتر و نقشه را بیرون از توده گذاشت. کمی از نگاه کردن به آنها فاصله گرفت و فنجانی را دید که هنوز لبهٔ کاغذ را نگه داشته بود. حتی فنجان هم جای بهتری برای خودش گرفته بود.
در برنامهٔ نوشتهشده، رفتن از یک قدم به قدم دیگر هیچ زمانی نمیبرد. حالا میان بلند کردن و باز کردن کیف زمان بود و میان درآوردن و برگرداندن دفتر، تکههایی که دست دیگری میخواستند. در صفحه جایی برای اینها نبود.
به صفحهٔ قبلی زمانبندی برگشت و در حاشیهاش یادداشتی از آزمایشی نوشت که از اتاق بیرون نرفته بود. ننوشت راهحل را یافته؛ هنوز نیافته بود. اما جای مانع را میدانست، بهجای آنکه زمان اطمینانبخشی در جدول به آن بدهد.
همسرش پرسید: «وقت خندیدن به تو رو کجا بذاریم؟» به سفیدی نزدیک انگشت حلا نگاه کرد و گفت: «اون یه صفحهٔ جدا میخواد.» همسرش خندید و فنجان را کنار زد تا بتواند لبهٔ نقشه را تا کند.
نوشتهاش را خواند و کلمهای را خط زد که انگار میگفت هر قدم وقت لازم دارد. آماده شدن را کنار نگذاشت؛ آن را به چیزهایی محدود کرد که واقعاً کمکشان میکرد، نه چیزهایی که کاغذ را پر میکرد.
آنچه نیاز به بازبینی داشت در حاشیهٔ زمانبندی نوشت و به صفحهٔ تازه برگشت. یک خط و فضایی بزرگ در آن مانده بود؛ عنوانی نداد و تصمیم نگرفت چه چیزی حتماً باید در آن رخ بدهد.
همسرش ابزارها را دور از دسترس حلا گذاشت و دختر کوچولو را با خود برد. احمد کنار صفحهٔ باز ماند، قلم روی میز و کیف هنوز نبسته کنارش بود.

نقشه نیمهتا مانده بود و کیف کنار صندلی باز؛ آماده شدن تمام نشده بود.
وقتی دست برد دفتر را ببندد، خط کوتاهی را دید که اول شب کشیده بود. صفحه را باز گذاشت و این بار پیش از بلند شدن دستش را روی دستهٔ کیف گذاشت.
آزمایش بعدیاش سادهتر بود: به دفتر برسد، بیآنکه میز را هم با خودش جابهجا کند.