
Gerçek bir hikâyeden esinlenilmiştir. Bazı karakterler, durumlar, diyaloglar ve olayların zaman sırası, anlatım amacıyla yeniden kurgulanmış veya birleştirilmiştir.
Ahmad haritanın bir köşesini boş bir fincanla tutuyordu. Ellerini ne zaman çekse kenarları masadan kıvrılıp kalkıyordu.
Dammam'daki küçük villalarında, odada yolculuğun başladığını gösteren hiçbir şey yoktu: koridorda çanta, dönen tekerlek, arkalarından kapanan kapı yoktu.
Kendine bunun hazırlık gecesi olduğunu hatırlattı.
Önünde bir harita, arazi defteri ve bildiği keşif malzemeleri duruyordu: dürbün, güvenlik kiti ve henüz yazmadığı notlar için bolca yer.
Hiçbir şeyi unutmak istemiyordu.
Bütün bu hazırlığın sonunda Japonya bekliyordu, ama orada ne yapacaklarına iyice düşünmeden karar vermek istemiyordu.
Daha önce hazırladığı çizelgenin ardından defterde yeni bir sayfa açtı.
Kısa bir çizgi çekip durdu. Fazla düzenli görünüyordu; sanki sayfanın kalanını doldurmasını istiyordu.
Hazırlığa başladığından beri her şey olası bir zaman aralığı, her olasılık bir kutu edinmişti.
Yolculuğun ailesi için kolay, önemli ayrıntıların elinin altında olmasını istiyordu.
Ama çizelge sayfası henüz yolculuğa benzemiyordu. Her şeyi öngörebileceğini kanıtlamasını bekleyen uzun ve ayrıntılı bir işe daha benziyordu.
Malzemelerini haritanın yanına yerleştirdi; çanta sandalyesinin yanında açıktı. Dürbünü yana, defteri ortaya çekti; sanki yakın olması fikirlerini uslu tutabilirdi.
Güvenlik kitini dikkatle kontrol edip yerine koydu. O bölüm onu zorlamıyordu. Amacı belli şeyler, durmadan dallanan sorulardan daha kolaydı.
Karısı mutfaktan seslendi. “Çantada bizim eşyalara yer kalacak mı, yoksa haritanın içinde mi taşıyacağız?” Başını kaldırdı. Malzemeleri çantanın önündeki masayı doldurmuştu; yanında karısının eşyalarına yer yoktu.
“Daha toplamadım.” “Biliyorum. O yüzden toplamadan soruyorum.” Karısı katlı kıyafetleri masanın öbür ucuna koydu. Ahmad yer açtı; çantanın ne kadarının onun eşyalarına kalacağında anlaştılar.
Üzerinde rahat ev kıyafetleri vardı; ayrıca bir başörtüsü takıyordu. Haritadan deftere, sonra Ahmad'a baktı.
“Bir yere varabildin mi?” diye sordu. Ahmad kalemi kaldırıp yeniden sayfaya indirdi; sanki söylemeden önce cevabı yazması gerekiyordu.
“Her şeyi baştan netleştirmeye çalışıyorum,” dedi. Haritayı düzeltmek için uzandı. Fincan biraz kaydı; kâğıdın bir köşesi yeniden kalktı.
Hala küçük adımlarla geldi. Ahmad, malzemelerden uzakta, yanında durmasını işaret etti. Karısı masanın ucuna, küçük çocuğa uzanabileceği bir yere sandalye çekti.

Hala dürbünü gösterdi. “Baba, bu ne?” Ahmad onu göstermek için kaldırdı; kayışını kızının ellerinden uzak tuttu. Bunlar, Hala'nın adını önceden bildiği şeyler değildi.
Gülümsedi. “Bunun içinden bakıyoruz. Gördüklerimizi fark edip yazmamıza yardım edecek şeyler getirdim.” Dürbünü masaya koydu; öbür eli açık defterde kaldı.
Hala dürbüne bakıp sayfayı gösterdi. Ahmad malzemeleri erişimine bırakmadan defteri yaklaştırdı.
Parmakları haritanın kat izini takip etti; Hala çizgiler arasındaki boş bir alana uzanınca durdu. Malzemeleri yanında tuttu; harita, onlarla defter arasında açıktı.
Hala haritanın kenarına yakın boş bir alanı gösterdi. “Buraya mı?” Ahmad sayfanın üstünde duraksadı. Parmağının altındaki yerin adını bilmiyordu. “Burayı şimdilik bırakalım.”
Haritayı ve defteri sona bırakarak malzemeleri çantaya koymaya başladı. Her birini neden getirdiğini biliyordu, ama hepsinin nasıl bir arada duracağını değil. Bastırmayı bırakınca bir köşe geri kalktı.
“Bitirdim demeden önce taşımayı dene,” dedi karısı. Sapından kaldırıp kapıya yöneldi. Yanı bir sandalyeye sürtündü; çantayı kaydırıp kapıya varmadan geri döndü.
“Defteri unuttum.” Hâlâ masada açıktı. Karısı gülüp dürbünü gösterdi. “Peki bu?” “Toplanmamızı seyrediyor.” Ahmad onu geri getirip yeniden denedi.
Bu kez her şey sığdı, ama defter, tekrar tekrar çıkarmak istemediği eşyaların altında kaldı. Uzanıp önce iki şey çıkardı. Karısına baktı; o, hiçbir şey söylememiş gibi ellerini kaldırdı.
Yeni düzenin işe yaradığını kanıtlamak için bir deneme daha istiyordu. Hala defterle açık çanta arasında bakıp duruyor; babası az önce koyduğunu her çıkardığında gülüyordu. “Bu yolculuk değil. Ev taşıyoruz.”
Karısı masadaki kıyafetleri çantada anlaştıkları alana koydu. Ahmad güvenlik kitini ağza yakın yerleştirip defteri yanına sığdırmaya çalıştı. Dürbün aynı boşluğa kaydı. Eli yeniden durdu.
Yeniden boşalttı; defterle haritayı yığının dışında bıraktı. Bir an gözünü çevirince hâlâ kâğıdı tutan fincanı fark etti. Fincan bile daha iyi bir yer edinmişti.
Yazılı planında adımlar arasında geçmek hiç zaman almıyordu. Oysa çantayı taşımak ve açmak zaman alıyor, deftere ulaşmak başka bir el gerektiriyordu. Sayfa bunların hiçbirine yer ayırmamıştı.
Eski çizelgeye dönüp denemeyi kenarına not etti. Deneme odadan çıkmamıştı. Bir çözüm bulduğunu iddia etmedi; henüz yoktu. En azından engeli tanıyor, ona çizelgede rahatlatıcı bir saat atamıyordu.
“Sana gülme vaktini nereye koyalım?” diye sordu karısı. Hala'nın parmağının yanındaki beyaz alana baktı. “Ona ayrı bir sayfa lazım.” Karısı gülüp haritanın kenarını katlamak için fincanı çekti.
Notlarını yeniden okudu; her adımın bir zaman aralığına ihtiyacı varmış gibi gösteren bir kelimeyi çizdi. Hazırlıktan vazgeçmedi; gerçekten yardımcı olacaklarla sınırladı.
Yeniden bakması gerekenleri çizelgenin kenarına ekleyip yeni sayfaya döndü. Sayfada hâlâ tek çizgi ve geniş bir boşluk vardı. Başlık koymadı; orada mutlaka gerçekleşecek bir şey belirlemedi.
Karısı malzemeleri Hala'nın erişemeyeceği yere koyup onu götürdü. Ahmad açık sayfanın yanında kaldı; kalem masada, henüz kapanmamış çanta yanındaydı.

Harita kısmen katlı, çanta sandalyesinin yanında açıktı. Toplanma bitmemişti.
Defteri kapatmak için uzandığında, akşamın başında çektiği kısa çizgiyi fark etti. Sayfayı açık bırakıp ayağa kalkmadan önce elini çantanın sapına koydu.
Sonraki denemesi daha basitti: masayı yanında götürmeden deftere ulaşmak.