
الهامگرفته از داستانی واقعی. برخی شخصیتها، موقعیتها، گفتوگوها و ترتیب زمانی رویدادها برای روایت داستان بازآفرینی یا با هم ترکیب شدهاند.
کنار ماشین، حلا لبهٔ آستین پدرش را گرفته بود و برای بار سوم میپرسید آیا امروز جغد پیدا میشود.
احمد با لبخندی مطمئنتر از آنچه باید جواب داد: «اگه آروم راه بریم، میبینیمش.»
گردش را با دقت انتخاب کرده بود؛ دیداری کوتاه برای خانواده، در وقتی که کار یا قرار دیگری دنبالش نبود.
دوربین و دفتر میدانیاش را برداشت و دوباره کیف کوچک را بررسی کرد، انگار اگر نگاه نمیکرد چیز مهمی ناپدید میشد.
همسرش که بار دوم وارسی او را میدید، گفت: «جغد از قرارمون فرار نمیکنه.»
احمد خندید و بالاخره کیف را بست. لبخند همسرش بالای نقاب مشکی، در چشمهایش پیدا بود.
عصر روز تعطیل رسیدند. نور گرم روی مسیر بود و هوا صدای قدمها و حرفهای درهم را میآورد.
احمد پیراهن زیتونی پوشیده بود و همسرش با عبای مشکی و خمار بلند راه میرفت. حلا با پالتوی زردش نزدیک هر دو بود.
حلا دو قدم جلو رفت، بعد برگشت تا مطمئن شود پدر هنوز پشت سرش است. احمد دست بالا برد و او لبخند زد و کندتر شد.
همسرش کنارشان راه میرفت، مراقب دختر کوچولو بود و به او جا میداد مسیر را کشف کند، بیآنکه از آنها دور شود.
احمد گفت: «این طرف. طبق چیزی که گفتن، جای جغد نزدیکه.» برای بررسی دوباره تلفن را درنیاورد.
کنار شیشهٔ تماشا، صدای خانوادهٔ کوچک پایین آمد. جغد اول کار واضح نبود.
داخل محوطه گوشهای سایهدار بود با شاخهای محکم. احمد نگاه کرد و به لکهای تیره اشاره کرد.
حلا پرسید: «اینجا؟» صورتش را به شیشه نزدیک کرد، بعد وقتی چیزی را که انتظار داشت ندید، کمی عقب رفت.
احمد با دوربین بررسی کرد. لکه فقط سایهای سر شاخه بود. دستش را پایین آورد و توضیحی نداد.

حلا گفت: «نمیبینمش.» در صدایش دلگرفتگی کوچکی بود، کمی بزرگتر از خود سؤال.
احمد کوشید زاویهٔ بهتری بیابد، بیآنکه از مسیر دور شوند. یک قدم به راست رفت و برگشت.
نور روی شیشه عوض شد، اما گوشهٔ سایهدار همان ماند. پشت سرشان حرف بازدیدکنندگان گذشت و آرام شد.
دوربین را بالا برد تا جای دیگری را بررسی کند و پایین آورد. وقتی حلا دست بهطرفش دراز کرد، لحظهای با او نگهش داشت، اما زود صورتش را عقب کشید. این بار دوربین بزرگتر و سنگینتر از آن بود که کمکش کند.
پرسید: «شاید خوابه؟» احمد دهان باز کرد تا جواب بدهد، بعد پیش از انتخاب حرفی که نمیدانست مکث کرد.
همسرش به او عجله نمیداد. نزدیک حلا ماند و دست را آرام روی شانهاش گذاشت.
احمد بالاخره گفت: «نمیدونم. نمیخوام حدس بزنم و چیزی بگم که ازش مطمئن نیستم.»
حلا نگاهش کرد. از جواب ناراحت به نظر نمیرسید، اما همچنان گوشهٔ سایهدار را نگاه میکرد.
پرسید: «خب چی کار کنیم؟» پشت سؤال کوچک، احمد درخواستی روشن شنید: نگذار گردش اینطور تمام شود.
همسرش به نیمکتی در مسیر اشاره کرد: «یه کم صبر کنیم، گردشمون رو تموم کنیم، بعد میخوام اونجا بشینم.» دستش را نزدیک حلا نگه داشت. نمیخواست تمام گردش را جلوی یک شیشه بگذراند.
میخواست پیش از راه افتادن، قول اولش را درست کند و نزدیک بود وقت بیشتری بخواهد. به گوشهٔ سایهدار نگاه کرد و گفت: «یه دقیقه، اگه ندیدیم ادامه میدیم.» همسرش سر تکان داد و حلا به کنارش تکیه داد.
دوربین را در کیف گذاشت و سر جایش ماند. یک بار چیزی را سر پنداشت و بعد دید سر شاخه است. جلوی اشارهاش را گرفت تا حلا را دنبال اشتباهی تازه نفرستد.
بازتاب کمرنگی از شیشه آنها را به مسیر برگرداند. احمد شانهاش را تکان داد و رنگ پیراهنش جلوی گوشهای جابهجا شد که تماشا میکرد. کمی عقب رفت و در مسیر مخصوص بازدیدکنندگان ماند.
در گوشهٔ سایهدار چیزی حرکت کرد. این بار سایه نبود؛ جغد روی شاخه پیدا شد.
احمد دوربین را در کیف گذاشت و دستش را برای اشاره بالا آورد، بعد صبر کرد تا حلا به او رو کند.
چشم به شاخه دوخت و لبخند زد، چون این بار واقعاً جغد را دیده بود. آرام گفت: «میبینمش.»
حلا انگشتش را کشید و با چشم جهت صورتش را دنبال کرد. جایی را نشان داد که او نگاه میکرد، اما نگفت میبیندش.
جغد روی شاخه آرام بود. پشت شیشه خانواده بیحرکت ماند، انگار دقیقهای که منتظرش بودند کمی بازتر شده بود.
حلا گفت: «کجا؟» احمد به شاخه اشاره کرد، درحالیکه رنگ پیراهنش در بازتاب شیشه جلوی او بود. حلا انگشتش را دنبال میکرد و بعد به رنگی برمیگشت که جای شاخه را از او پنهان میکرد.
همسرش دست را روی شانهٔ حلا نگه داشت و آستین احمد را آرام به کنار کشید. «یه کم برو کنار.» بعد از شکافی که باز شده بود به دختر کوچولو اشاره کرد: «از اینجا، حلا.»
احمد یک قدم در مسیر جابهجا شد، نزدیک حلا ماند و دستش را در دست داشت. بازتاب پیراهنش از جای شاخه کم شد؛ در جای تازه ماند و دوباره بازویش را جلوی شیشه دراز نکرد.
چشمهای حلا باز شد. دست کوچکش دور انگشت او ماند و جغد پشت مانع روی شاخه روشن بود. آرام گفت: «اون.» این بار به انگشت او نگاه نمیکرد.
گذاشت انگشتش را خوب بگیرد، بعد شانه را رها کرد. جغد پشت شیشه روی شاخه بود و حلا از جای خودش نگاهش میکرد. احمد کمی پایش را دراز کرد و مراقب بود شانهاش دوباره جلوی چشمهای او نرود.

همسرش به او برگشت. لبخند چشمهایش آشنا بود. «پس مانع دید رو از خونه آوردیم.» به شانهاش نگاه کرد، بعد برای شوخی بیشتر کنار رفت و مجبور شد تعادلش را دوباره پیدا کند.
حلا به حرکت خندید و به شیشه برگشت. دست آزادش به شیشه نزدیک شد و احمد آرام آن را کنار خود برگرداند. حلا از جایش اشاره میکرد و جغد را در همان فضایی یافته بود که میگشت.
احمد گفت: «گفتم حتماً میبینیمش، درحالیکه نمیدونستم. ببخش.» حلا لحظهای او را نگاه کرد، بعد جغد را. «دیدیمش.» این خبر خود او بود؛ احمد لازم نداشت دفاعی از قولش به آن اضافه کند.
دقیقه گذشت و طولانیتر شد؛ همسرش کیف را جابهجا کرد. احمد پرسید: «تموم شد؟» جواب داد: «پاهام دیگه از ایستادن خسته شدن. شما تصمیم بگیرین.» احمد میتوانست بیشتر بماند، اما نیمکتی را دید که او پیشتر نشان داده بود.
از حلا خواست باقی راه را بروند. آخرین بار به جغد نگاه کرد و بعد میان آن دو راه افتاد. احمد زیپ شل کیف را بست و بند را از دست دختر کوچولو دور کرد.
همسرش روی نیمکتی که نشان داده بود نشست، پاها را دراز کرد و به شانههایش استراحت داد. احمد کنارش نشست، حلا میانشان بود و کیف نزدیک پاهای او. نور عصر از لبهٔ مسیر گذشت و این بار نشسته تماشایش کردند.
همسرش گفت: «حالا نوبت منه، یه دقیقه بلند نمیشم.» احمد گفت: «دقیقهٔ تو یا من؟» او انگشتی بالا برد تا مهلت بخواهد و با لبخند چشمها به مسیر نگاه کرد. احمد تکیه داد و حساب دقیقه را به او سپرد.