
الهامگرفته از داستانی واقعی. برخی شخصیتها، موقعیتها، گفتوگوها و ترتیب زمانی رویدادها برای روایت داستان بازآفرینی یا با هم ترکیب شدهاند.
همسرش انگشت روی زیباترین بندی که نوشته بود گذاشت و گفت نفهمیده است. احمد به جای دستش نگاه کرد، انگار امیدوار بود سطر را اشتباه گرفته باشد.
پیشتر، عصر به خانه برگشته بود و فکر کار هنوز همراهش بود، انگار کنارش در ماشین نشسته بود.
بیرون، روشنایی روز کم شده بود و داخل، چای همسرش هنگام خواندن سرد شده بود. وقتی احمد نشست، لبهٔ فنجان را لمس کرد و کنار کتابش گذاشت.
روز کاریاش بهعنوان مهندس شیمی طولانی بود، اما فقط کار نبود که ذهنش را مشغول کرده بود.
افزودههای پرهزینه را بیرون از برنامه نگه داشته بود، اما فهرست تازهای از میانشان راه باز میکرد: بهبودهای کوچک، هر کدام سبکتر از آنکه سزاوار سؤال باشد.
اما از کسی نخواسته بود کار تمامشدهاش را با او بخواند.
پشت میز نشست و دفتر را جلو گذاشت. فوری بازش نکرد.
پیراهن نخی تیرهای پوشیده بود و خستگی در شانههایش بیشتر از صورتش دیده میشد.
نفس گرفت، بعد دفتر را باز کرد و پیشنویس را درآورد، همان صفحهای که در روزهای گذشته مدام به آن برگشته بود.
در دفتر پیشنویس مقدمهای بود که میخواست خواننده را به دنیای NAKTASHIF خوشامد بگوید.
هرچه پشت جملهها بود میدانست، برای همین متوجه نشده بود از تازهوارد هم انتظار دارد بداند.
آن سر میز، همسرش کتابی باز کرده بود که میخواست برای خودش بخواند. احمد فقط وقتی متوجه شد که کاغذش را جلو او کشید و همسرش مجبور شد کتاب را دور کند تا صفحهها روی هم نیفتند.
گفت: «دو دقیقه نظرت رو میگی؟» همسرش به فنجانی نگاه کرد که میانشان سرد شده بود. «دو دقیقه خوندن یا دو دقیقه توضیح تو؟»
«خوندن. قول میدم.» کاغذ را بهطرف او چرخاند و قلم را از دستش دور کرد. راحت نبود؛ میخواست جملهای را که برایش زحمت کشیده بود نشان بدهد و توضیح بدهد چرا جملهٔ بعدی را پشتش گذاشته است.

همسرش تا نیمه خواند، بعد به اول برگشت. احمد منتظر سؤال دربارهٔ زبان بود، اما سر بلند کرد و گفت: «میخوای وقتی اینو میخونم چه حسی داشته باشم؟»
زود جواب داد: «اینکه چیزایی هست که ارزش کشف کردن دارن.» بعد شروع کرد آنچه را بعداً میآید توضیح بدهد. همسرش انگشت به کاغذ برد: «من چیزی که توی سر توئه ندارم. اینو دارم.»
ساکت شد. در حرف او نقد تمام پروژه را میشنید، هرچند فقط از یک صفحه گفته بود. آن را بهطرف خودش برگرداند، بعد میل به جمع کردن باقی کاغذها را هم پس زد.
گفت: «شاید باید قبلش رو بخونی.» همسرش کمی لبخند زد. «شایدم تو باید بذاری از در بیام تو، نه از پشتبوم.»
در تشبیه چیزی بود که با وجود ناراحتی خنداندش. به سطرهای اول نگاه کرد. از هدفی بزرگ شروع کرده و به هدفی بزرگتر پریده بود. میانشان چیزی زیر پای خواننده نبود که رویش بایستد.
کاغذ دومی برداشت و شروع تازهای از موقعیتی کوچک نوشت که حسش را میشناخت: بخواهی حرف مفیدی بزنی، بعد بفهمی پیش از دانستن نیاز طرف مقابل شروع به حرف زدن کردهای.
جمله را در سکوت خواند. آرامتر از اولی بود و کمتر به وعدهای وسیع شباهت داشت. وقتی خواست منظورش را توضیح بدهد، همسرش کتاب را بست و گفت: «بذار بخونم.»
پیش از دادن نسخهٔ تازه، به اولی برگشت و هر دو را کنار هم گذاشت. میخواست چیزی را در آنها نگه دارد که نامش را نمیدانست. نگاهش را میان دو سطر آغاز برد و بعد کاغذ قدیمی را با کف دست پوشاند.
همسرش دید و گفت: «چی رو قایم میکنی؟» دستش را برداشت. «قایم نمیکنم. فقط میخوام این بهتر باشه.» به سطری در اولی اشاره کرد: «اینجا خندیدم: من مردیام که فهرست مینویسه تا یادش نره فهرست رو کجا گذاشته.»
به سطر اشارهشده نگاه کرد. نظر کوچکی بود که حذف کرده بود چون از باقی حرفها کمجدیتر به نظر میرسید. دوباره خواند و تعجب کرد که صدایش در آن به خودش نزدیکتر است تا صدای مرتب جایگزین.
گفت: «ولی گفتی اولش رو نفهمیدی.» سر تکان داد: «نفهمیدم کجا میخوای بری. نگفتم نمیخوام صدات رو بشنوم.» هر دو کاغذ را پیشش گذاشت و منتظر ماند خودش تصمیم بگیرد چه را نگه دارد.
سعی کرد فقط آن نظر را جابهجا کند. در جای تازه غریب شد، انگار کسی وارد اتاق شده و پیش از سلام لطیفه گفته باشد. با همان ترتیب خواندش و پیش از آخر جمله خندهاش ترکید.
پرسید: «چی شد؟» گفت: «خودم رو بین این دو تا کاغذ گم کردم.» از اعترافش ناراحت نشد. صفحهای از کتابش را برگرداند و گفت: «وقت بذار. منم یه چیزی دارم که میخوام تموم کنم.»
کمی تنها کار کرد. آن نظر را نگه داشت و حرفهایی را حذف کرد که برای خواننده توضیح میداد چرا باید دوستش داشته باشد. سر جملهای دیگر تردید کرد و میان دو نشانه گذاشت تا بعد برگردد؛ دیگر نمیخواست پیش از خواندن کسی همهچیز را قطعی کند.
وقتی صفحه را بلند کرد، رد هر دو تلاش رویش بود. این بار خجالت نکشید و برای پنهان کردن تردیدش پاکنویس نکرد. نزدیک وسط میز برد و با قلم آرام به لبهاش زد تا همسرش از خواندن سر بلند کرد.
صفحه را به او داد. این بار بهجای دنبال کردن تکتک کلمهها در سرش، چشمهای او را دنبال کرد. سر سطری ایستاد و بعد ادامه داد. نپرسید چرا ایستاد، هرچند سؤال نوک زبانش بود.
وقتی تمام کرد گفت: «اینو فهمیدم. ولی اینجا باز طوری حرف میزنی که نمیفهمم.» کاغذ را جلو داد و به بندی اشاره کرد که احمد زیباترین میدانست. احمد خم شد تا جای انگشتش را ببیند.
بلند خواند. به گوشش درست بود، بعد با کلمههای دیگر تکرارش کرد تا روشن بودنش را ثابت کند. وقتی برای توضیح جملهٔ اول به دومی نیاز پیدا کرد، پیش از حرف همسرش لبخند زد.
«آره. این یکی در میخواد.» همسرش گفت: «یا یه پنجرهٔ کوچیک. لازم نیست همهٔ خونه رو از نو بسازی.»
بخشی را خط زد، بعد کلمهای را که در تلاش اول حذف کرده بود برگرداند. صفحه در دستش کامل نشد. بندی بود که دوست نداشت و دیگری که هنوز نمیدانست اصلاً لازم است یا نه.
همسرش به خواندن خود برگشت. وقتی برای نظر تازه سر بلند کرد، دید به جایی رسیده که منتظرش بوده است. سؤال را نگه داشت تا سطرش را تمام کند، بعد گفت: «آخرین بار امشب؟»
انگشتی میان صفحههایش گذاشت. «آخرین بار.» فقط شروع را خواند و گفت: «حالا میدونم چرا ادامه بدم.» نگفت همهٔ متن را پسندیده و احمد هم نخواست این را بگوید.
میتوانست باقی شب را به همان جملهٔ کوچک بدهد، تغییر بدهد و پاک کند و باز آزمایش بخواهد. اما کتابی را دید که منتظر همسرش بود و آرام کاغذش را گرفت.
گفت: «بقیهش میتونه منتظر بمونه. لازم بود اینو بشنوم.» بعد صفحه را در دفتر گذاشت و قلم را روی جلد بسته نگه داشت، دور از دست و خواندن همسرش.
کف دستش روی دفتر بسته ماند و دست همسرش نزدیک دستش کنار کتاب بود. شروعی را یادش آمد که شبی تمام کرده بود که برنامهٔ گسترش را تا زد؛ آن روز فکر کرده بود تمام شده است. حالا رهایش میکرد و میدانست به کدام سطر برمیگردد.

همسرش به کتابش برگشت. احمد فکر کرد گفتوگویشان تمام شده، بعد خندهاش را شنید؛ این بار از صفحه، نه از تلاش او. نگاهش کرد و همسرش گفت: «بذار سطر رو تموم کنم.» گوش داد تا آرام شد و بعد به صندلی تکیه داد.