
Gerçek bir hikâyeden esinlenilmiştir. Bazı karakterler, durumlar, diyaloglar ve olayların zaman sırası, anlatım amacıyla yeniden kurgulanmış veya birleştirilmiştir.
Arabanın yanında Hala, babasının gömleğinin kolunu tutmuş, o gün baykuşu görüp görmeyeceklerini üçüncü kez soruyordu.
Ahmad hissettiğinden daha emin bir gülümsemeyle cevap verdi: “Sessizce yürürsek görürüz.”
Geziyi dikkatle seçmişti: bir işin veya başka bir randevunun onu kovalamadığı bir saatte, kısa bir aile ziyareti.
Dürbünüyle arazi defterini getirdi, sonra küçük çantayı bir daha kontrol etti; sanki etmezse önemli bir şey kaybolabilirdi.
Karısı ikinci kez kontrol edişini izledi. “Baykuş randevumuzdan kaçacak değil.”
Ahmad gülüp sonunda çantayı kapattı. Karısının gülümsemesi siyah peçesinin üstünden gözlerinde görünüyordu.
İzinli bir öğleden sonra vardılar. Yola sıcak bir ışık vuruyor, havada adımlar ve üst üste gelen sesler dolaşıyordu.
Ahmad zeytin yeşili bir gömlek giymişti; karısı siyah bir abaya ve uzun bir himarla yürüyordu. Sarı paltolu Hala yakınlarında kalıyordu.
Hala iki adım öne geçti, sonra babasının hâlâ arkasında olduğundan emin olmak için döndü. Ahmad elini kaldırdı; Hala gülümseyip yavaşladı.
Karısı yanlarında yürüyor; küçük kızı gözlüyor, onlardan uzaklaşmadan yolu keşfetmesine izin veriyordu.
“Bu tarafa,” dedi Ahmad. “Baykuşun yakınlarda olduğunu söylediler.” Yeniden bakmak için telefonunu çıkarmadı.
Cam gözlem panelinin önünde küçük aile sessizleşti. Başta baykuşu görmek kolay değildi.
Yaşam alanının içinde, sağlam bir dalın olduğu gölgeli bir köşe vardı. Ahmad alanı inceleyip karanlık bir lekeyi gösterdi.
“Burada mı?” diye sordu Hala. Cama eğildi, sonra beklediğini göremeyince geri çekildi.
Ahmad dürbünle baktı. Leke, dalın kenarındaki bir gölgeydi yalnızca. Elini indirip sustu.

“Göremiyorum,” dedi Hala. Sesine, sorudan biraz daha büyük, küçük bir hayal kırıklığı sızdı.
Ahmad yoldan çıkmadan daha iyi bir açı bulmaya çalıştı. Sağa bir adım atıp geri geldi.
Camdaki ışık değişti, ama gölgeli köşe aynı kaldı. Ziyaretçilerin konuşmaları arkalarından geçip uzaklaştı.
Başka bir yeri kontrol etmek için dürbünü kaldırıp indirdi. Hala uzanınca kısa süre onunla birlikte tuttu, ama kızı hemen geri çekildi. Dürbün bu kez ona yardımcı olamayacak kadar büyük ve ağırdı.
“Belki uyuyor?” diye sordu Hala. Ahmad cevap vermek için ağzını açtı, sonra bilmediği kelimeleri seçmeden durdu.
Karısı acele ettirmedi. Hala'nın yakınında kaldı, elini usulca omzuna koydu.
Sonunda Ahmad, “Bilmiyorum. Tahmin edip emin olmadığım bir şeyi sana söylemek istemiyorum,” dedi.
Hala ona baktı. Cevap onu rahatsız etmiş gibi değildi, ama gölgeli köşeyi izlemeyi sürdürdü.
“Ne yapalım?” diye sordu. Ahmad o küçük sorunun arkasında basit bir istek duydu: gezinin böyle bitmesine izin verme.
Karısı yol üzerindeki bir bankı gösterdi. “Biraz bekleyelim, yürüyüşü bitirelim, sonra da şuraya oturmak istiyorum.” Elini Hala'nın yakınında tuttu. Geziyi tek bir camın önünde geçirmeye niyeti yoktu.
Ahmad gitmeden önce ilk sözünü onarmak istedi, neredeyse daha uzun kalmayı isteyecekti. Gölgeli köşeye baktı. “Bir dakika; göremezsek devam ederiz.” Karısı başını salladı; Hala yanında öne eğildi.
Dürbünü çantaya koydu. Bir kez baş gördüğünü sandı, ama dalın ucuydu. Hala'yı başka bir yanlışa yönlendirmekten kendini alıkoydu.
Hafif bir yansıma yolu yeniden cama getirdi. Ahmad omzunu oynatınca gömleğinin renginin izlediği köşede kaydığını gördü. Ziyaretçi yolunda kalarak biraz geri çekildi.
Gölgeli köşede bir şey hareket etti. Bu kez gölge değildi: baykuş dalda belirdi.
Ahmad dürbünü çantada bırakıp göstermek için elini kaldırdı; Hala ona bakana kadar bekledi.
Ahmad gözünü dala dikti; bu kez gerçekten baykuşu gördüğü için gülümsüyordu. “Görüyorum,” dedi alçak sesle.
Hala parmağını çekip baktığı yönü takip etti. Görebildiğini söylemeden babasının baktığı yeri gösterdi.
Baykuş dalda hareketsiz gibiydi. Camın arkasında aile sessiz kaldı; sanki bekledikleri dakika biraz genişlemişti.
“Nerede?” diye sordu Hala. Ahmad dalı gösteriyordu, ama gömleğinin yansıması kızının önündeki camda duruyordu. Hala parmağını takip edip sonra görüşü kapatan renk lekesine baktı.
Karısı bir elini Hala'nın omzunda tutup Ahmad'ın kolunu usulca yana aldı. “Biraz çekil.” Onun bıraktığı aralıktan gösterdi. “Buradan, Hala.”
Ahmad, kızının elini tutup yanında kalarak yolda bir adım kaydı. Gömleğinin yansıması dalın önünden çekildi. Kolunu yeniden camın önüne uzatmadan yeni yerinde durdu.
Kızının gözleri büyüdü. Küçük eli babasının parmağına dolanmış kaldı; baykuş engelin ötesindeki dalda açıkça görünüyordu. “Orada.” Bu kez parmağına bakmıyordu.
Parmağını sıkıca kavramasına izin verip omzunu gevşetti. Baykuş camın ötesindeki daldaydı; Hala kendi yerinden izliyordu. Omzunu yeniden kızının görüşüne sokmamaya dikkat ederek bir bacağını uzattı.

Karısı gözlerinde tanıdık bir eğlenceyle ona baktı. “Galiba engeli evden getirmişiz.” Ahmad omzuna baktı, hareketi abarttı, sonra dengesini yeniden bulmak zorunda kaldı.
Hala gülüp yeniden cama döndü. Boştaki eli cama giderken Ahmad usulca geri alıp yanında tuttu. Kızı, aradığı yerde baykuşu bulmuş olarak durduğu yerden gösterdi.
“Bilmediğim hâlde kesin göreceğimizi söyledim. Özür dilerim.” Hala ona, sonra baykuşa baktı. “Gördüm.” Onun haberi buydu. Ahmad'ın sözünü savunması gerekmiyordu.
Dakika geçti ve uzadı. Karısı çantasını düzeltti. “Bitti mi?” “Bacaklarım artık ayakta durmak istemiyor. Sen karar ver.” Kalabilirdi, ama karısının önce gösterdiği bankı fark etti.
Hala'ya yürüyüşün kalanına devam etmeyi önerdi. Kızı bir kez baykuşa dönüp baktı, sonra aralarında yürüdü. Ahmad çantasının açık fermuarını kapattı, kayışı kızının elinden uzak tuttu.
Karısı banka oturup bacaklarını uzattı, omuzlarını rahatlattı. Ahmad yanına oturdu; Hala aralarındaydı, çanta ayaklarının dibinde. Öğleden sonranın ışığı yolun kenarına düşüyordu; bu kez oturarak baktılar.
“Benim sıram. Bir dakika kalkmıyorum,” dedi karısı. “Senin dakikan mı, benimki mi?” Karısı bir parmak kaldırıp gözleri gülümseyerek yola baktı. Ahmad arkasına yaslandı, zamanı tutmayı ona bıraktı.