
Gerçek bir hikâyeden esinlenilmiştir. Bazı karakterler, durumlar, diyaloglar ve olayların zaman sırası, anlatım amacıyla yeniden kurgulanmış veya birleştirilmiştir.
Karısı parmağını onun en sevdiği paragrafa koyup anlamadığını söyledi. Ahmad, yanlış satırı bulmuş olmasını umarak eline baktı.
O akşam eve dönerken iş düşünceleri yanında bir yolcu gibiydi.
Dışarıda gün ışığı azalıyordu. İçeride karısının çayı okurken soğumuştu. Ahmad oturduğunda karısı fincanın kenarına dokunup onu kitabının yanında bıraktı.
Kimya mühendisi olarak günü uzun geçmişti, ama aklındaki tek şey iş değildi.
Masraflı eklemeleri planının dışında tutmuştu, ama yeni bir liste sızıyordu: her biri sorgulamaya değmeyecek kadar küçük görünen iyileştirmeler.
Bitirdiği işi okumasını henüz kimseden istememişti.
Masaya oturup defterini önüne koydu. Hemen açmadı.
Koyu renk pamuklu bir tişört giymişti. Yorgunluk yüzünden çok omuzlarında görünüyordu.
Nefes aldı, defteri açıp taslağını çıkardı; son birkaç gündür dönüp durduğu kâğıttı bu.
Defterinde, okurları NAKTASHIF'e davet eden bir giriş taslağı vardı.
Cümlelerin arkasındaki her şeyi biliyor, metnin yeni gelen birinden de bunları bilmesini beklediğini fark etmiyordu.
Masanın karşısında karısı kendisi için okumak istediği bir kitabı açmıştı. Ahmad bunu ancak kâğıdını ona ittiğinde, karısı sayfalar karışmasın diye kitabını çekince fark etti.
“Fikrini almak için iki dakika?” Karısı aralarındaki soğuk fincana baktı. “İki dakika okuma mı, iki dakika senin açıklaman mı?”
“Okuma. Söz.” Sayfayı ona çevirip kalemini uzaklaştırdı. Rahatsız ediciydi; uğraştığı cümleyi göstermek ve sonrakini açıklamak istiyordu.

Karısı yarıya kadar okuyup başa döndü. Ahmad, kelimelerle ilgili bir soru bekliyordu. Karısı ise başını kaldırdı. “Bunu okuduğumda ne hissetmemi istiyorsun?”
“Keşfetmeye değer şeyler olduğunu,” diye çabucak cevap verdi ve sonra gelecekleri anlatmaya başladı. Karısı kâğıdı gösterdi. “Senin kafandakiler bende yok. Bende bu var.”
Sustu. Karısı yalnızca tek sayfadan söz etmişti, ama o bütün projeye yönelmiş bir eleştiri duydu. Kâğıdı geri çekti; sonra diğerlerini de toplama isteğine direndi.
“Belki öncesini okuman gerekiyordur.” Karısı hafifçe gülümsedi. “Belki beni çatıdan değil, kapıdan içeri almalısın.”
Rahatsızlığına rağmen güldü. Giriş büyük bir hedefle başlayıp daha büyüğüne sıçrıyordu. Okurun arada ayağını basabileceği yer yoktu.
İkinci bir kâğıt alıp daha küçük bir başlangıç denedi; bildiği bir duygu: yararlı bir şey söylemek istemek ve karşısındakinin ihtiyacını anlamadan konuşmaya başladığını görmek.
Cümleyi sessizce okudu. Daha sakindi, geniş bir vaade daha az benziyordu. Açıklamaya başlayınca karısı kitabını kapattı. “Bırak okuyayım.”
Yeni sürümü vermeden önce ikisini yan yana koydu. İçlerinde korumak istediği, ama adını koyamadığı bir şey vardı. Girişleri karşılaştırıp eski kâğıdı eliyle kapattı.
Karısı fark etti. “Ne saklıyorsun?” Elini kaldırdı. “Hiç. Yalnızca bunun daha iyi olmasını istiyorum.” Karısı eski kâğıdı gösterdi. “Şu beni güldürdü: Listeyi nereye koyduğunu unutmamak için liste yapan adamım ben.”
Metnin kalanından daha az ciddi geldiği için çıkardığı küçük bir notu bulmuştu. Yeniden okuyunca, yerine koyduğu cilalı sesten daha çok kendi sesine benzeyen bir şey duyması onu şaşırttı.
“Ama girişi anlamadığını söyledin.” Karısı başını iki yana salladı. “Nereye gittiğini bilmiyordum. Bu, sesini duymak istemediğim anlamına gelmez.” Neyi koruyacağına karar vermesi için iki sayfayı da ona bıraktı.
Yalnızca o notun yerini değiştirmeyi denedi. Yeni yerinde, odaya girip selam vermeden şaka yapan birine benziyordu. O sırayla okuyup bitirmeden güldü.
“Ne oldu?” diye sordu karısı. “Bu sayfaların arasında kendimi kaybettim.” Karısı kitabının sayfasını çevirirken bu itiraftan rahatsız görünmüyordu. “Acele etme. Benim de bitirmek istediğim bir şey var.”
Bir süre tek başına çalıştı. Notu korudu, okurun neden sevmesi gerektiğini açıklayan kısmı çıkardı. Başka bir cümleden emin olamayınca yeniden bakmak için işaretledi. Biri okumadan önce her şeyi çözüme bağlaması gerekmiyordu artık.
Sayfayı kaldırdığında iki denemenin de izlerini taşıyordu. Bu kez tereddüdünü saklamak için temizlemedi. Ortaya çekip karısı başını kaldırana kadar kenarına kalemle hafifçe vurdu.
Verdiği sayfadaki her kelimeyi zihninden tekrarlamak yerine karısının gözlerini izledi. Karısı bir satırda durup devam etti. Soru dilinin ucunda beklese de nedenini sormadı.
“Bunu anladım. Ama burada yine takip edemeyeceğim şekilde konuşuyorsun.” En iyi olduğunu düşündüğü paragrafı gösterdi. Ahmad görmek için eğildi.
Sesli okudu. Kulağa doğru geliyordu; ne kadar açık olduğunu göstermek için başka kelimelerle anlatmaya başladı. İlk cümleyi açıklamak için ikinciye ihtiyaç duyduğunda, karısı yorum yapamadan gülümsedi.
“Evet. Buna bir kapı lazım.” “Ya da küçük bir pencere. Bütün evi yeniden yapman gerekmiyor.”
Bir kısmını çizdi, sonra ilk denemeden bir kelimeyi geri koydu. Sayfa kusursuzlaşmadı. Bir paragraf hâlâ hoşuna gitmiyordu; diğerinin gerekli olup olmadığından bile emin değildi.
Karısı kendi kitabına döndü. Ahmad yeniden sormak için başını kaldırdığında, karısı beklediği bir bölüme gelmişti. Satırı bitirmesine izin verdi. “Bu gece son bir kez?”
Karısı sayfalar arasında bir parmağını tuttu. “Son bir kez.” Yalnızca girişi okudu. “Artık neden devam edeceğimi biliyorum.” Her şeyi beğendiğini söylemedi; Ahmad da bunu istemedi.
Gecenin kalanını o küçük cümleyi değiştirerek, silerek ve karısından tekrar denemesini isteyerek geçirebilirdi. Onu bekleyen kitaba bakıp kâğıdını geri aldı.
“Gerisi bekleyebilir. Bunu duymam gerekiyordu.” Sayfayı defterin içine koyup kalemi kapalı kapağın üstüne bıraktı; karısının elini ve okumasını engellemiyordu.
Avucu kapalı defterde kaldı; karısının eli, kitabının kenarında onunkine yakındı. Büyüme planını katladığı gece bu girişi bitirdiğini hatırladı. O zaman tamam sanmıştı. Şimdi hangi satıra yeniden dönmesi gerektiğini biliyordu.

Karısı kitaba döndü. Ahmad konuşmalarının bittiğini sandı, sonra karısının güldüğünü duydu; bu kez onun çabasına değil, okuduğu sayfaya. Başını kaldırdı. “Satırı bitireyim,” dedi karısı. O susana kadar dinledi, sonra sandalyesine yaslandı.